Stosowane w selekcji testy psychologiczne mogą mieć większą lub mniejszą wartość. Aby ją poznać, trzeba przeprowadzić specjalne badania psychometryczne. Na rynku istnieje wiele metod, udostępnianych komercyjnie, których wartości nikt nie bada. Autorzy artykułu zbadali właściwości psychometryczne testu osobowości, który dzieli ludzi na cztery kategorie: Czerwonych, Niebieskich, Żółtych i Białych.

Od czasu opublikowania w roku 1987 roku test ten zdobył sobie dużą popularność. Dane z roku 2006 mówią o sprzedaży 732 000 egzemplarzy tego testu na świecie.

Najkrócej charakteryzując cztery wyodrębnione przez Hartmana typu osobowości można powiedzieć, że:

* Czerwoni to ci, którzy motywowani są przez „siłę" (wpływ, władzę, energię, działanie),

* Niebiescy motywowani są przez „bliskość" (kontakt, współpraca z innymi, współpraca, pomoc),

* Biali napędzani są przez „pokój" (spokój, niezależność, wzajemny szacunek, tolerancja),

* Żółci motywowani są przez „zabawę" (beztroskę, rozrywkę, ciekawość, spontaniczność).

Autorzy artykułu zbadali sprawę dokładnie i z zaskoczeniem zauważyli, że test ten mimo swej popularności i szerokiego stosowania, nie był przez jego twórców badany od strony psychometrycznej (!). Podjęli się więc zadania jego weryfikacji od tej strony. Ich analizy wykazały istotne słabości testu i pozwoliły na sformułowanie postulatów o ewentualnej dalszej pracy nad testem i jego udoskonaleniem, jeśli miałby on być dalej stosowany w selekcji kandydatów.

Na marginesie nasuwa się istotne pytanie: dlaczego decydujący się na wykorzystanie tego testu nie domagali się od jego autorów przedstawienia danych dotyczących jego psychometrycznych właściwości? Jak mogło dojść do rozpowszechnienia się narzędzia, którego autorzy wykazali taką beztroskę wobec rygorów, które spełniać powinien każdy test psychologiczny? I wreszcie - jaka nauka wypływa z tego dla wszystkich praktyków wykorzystujących testy psychologiczne?