Najbardziej popularna metoda gromadzenia informacji o kandydatach – rozmowa kwalifikacyjna – była przedmiotem badań prowadzonych przez niemiecka psycholożkę. Starała się ona sprawdzić jaki dokładnie jest wpływ rozmaitych technik autoprezentacyjnych, stosowanych przez kandydatów, na ocenę formułowaną w oparciu
o przebieg rozmowy. Wielu badaczy stwierdziło już wcześniej, że autopromocyjne zabiegi aplikantów w znaczący sposób wpływają na tę ocenę.
Co to właściwie oznacza? Czy wynika z tego, że kandydaci, poprzez rozmaite techniki manipulowania wywieranym wrażeniem, mogą dowolnie wpływać na naszą ocenę ich potencjału zawodowego? Naturalnie, że mogą tyle, że nie dowolnie. Co więcej, obronić się przed tego rodzaju zabiegami kandydatów można tylko, jeśli się przyjmie do wiadomości fakt wpływu ich starań autopromocyjnych na kształt naszej oceny ich dotyczącej. Tylko wtedy można bowiem próbować go kontrolować.
Sieverding w swoich badaniach zainteresowała się szczególną, niewerbalną postacią zabiegów autopromocyjnych – kontrolą ekspresji emocjonalnej. Stwierdziła, że osoby, którym w czasie rozmowy lepiej udawało się ukryć negatywne emocje – zaniepokojenie, niepewność, tremę, bezradność, złość – były znacznie lepiej oceniane przez prowadzących rozmowy oraz obserwatorów. Oznacza to, że manipulowanie wywieranym wrażeniem może mieć zarówno werbalny jak i pozawerbalny aspekt.
Im lepiej specjaliści poznają mechanizmy tego zjawiska, tym bardziej będą mogli je kontrolować i tym bardziej dokładne będą ich oceny kandydatów formułowane w aspekcie o przebieg rozmowy kwalifikacyjnej.